آرامی به نام من

xa0 پاییزxa0که می شودحرف شال را نمی زنیتا خیال بافی امگردن تو باشدشانزلیزه رابه رفت و آمد گرفته ایو دامنتبندری به خورد کافه ها می دهدبا ویولنسلهای بازنشستهیا لهجه ای که از خرخره بوی غربت می دهدسرما را بهانه می کنمکه سرمشانه های دموکراتت راییلاق قشلاق کند . . . #میلاد آهنگربهان...

سلام به همگی... نمیدونم حال الانمو چطور باید بنویسم... همیشه احساس میکردم قدرت زیادی تو به قلم اوردن احساساتم دارم... اما حالا دارم میفهمم که بعضی احساساتو به هیچ وجه نمیشه نوشت... چقدر تناقض هست بین دو پست آخر من... خداروشکر...تا دوسه روز پیش یه دختر نگران و کز کرده بودم... حالاااا دانشجوی پزشکی دانشگاه لرستانم...:)))) تمااااام چیزهایی رو که از خدا خواستم اتفاق افتاد... با صدای بلند گریه های بابام خستگی از تنم در رفت... آخی تموووووم شد... دکتر شدم... قدم اولو تو مسیر رسیدن به خواسته هام برداشتم...

اگه سفر نکنی اگه کتابی نخونی اگه به صداهای زندگیت گوش ندی اگه از خودت تشکر نکنی به آرومی ...به سمت مرگ... حرکت میکنی زمانی که خودت رو باور نداری زمانی که نمیزاری دیگران بهت کمک کنن به آرومی... به سمت مرگ... حرکت میکنی اگه برده ی عادتهای خودت بشی اگه همیشه از یه راه تکراری بری اگه تو روزمرگی زندگی بکنی و اگه رنگهای مختلف رو تنت نکنی یا اگه از افراد ناشناس کمک نگیری و باهاشون صحبت نکنی به آرومی ...به سمت مرگ ...حرکت میکنی اگه از شور و حرارت و کارها و احساساتی که باعث میشن ضربان قلبت تندتر بزنه دور...